Ineke op Vistie

Op 16 mei hebben we Ineke opgehaald van Sevilla voor een bezoek van 3 weken. Het weer was na het vertrek van Hetty en Henk behoorlijk wat beter geworden. De dag ervoor hadden we Inekes plaatselijke garderobe opgehangen om te laten luchten.

Een aantal zaken vormden de rode draad tijdens Ineke's bezoek. Het weer was heerlijk op een dipje van een paar dagen na. We hebben ook weer meegedaan aan de Ruta de Tapas. Dit wordt elk jaar georganiseerd door de plaatselijke horeca. Er zijn zo'n 30 restaurants, hotels en barretjes waar je een Tapa en een drankje kunt nuttigen voor 2,50 euro. Je krijgt een boekje waar je acht stempels in kunt zetten. Je geeft aan welke tapa je het lekkerst vond en levert het boekje in bij de plaatselijke VVV. Hiermee ding je mee naar een overnachting in een hotel voor twee personen. Niet gek toch? We hebben uiteindelijk met zijn drietjes 4 keer lekker tapas gegeten met een lekker wijntje erbij voor 5 euro pp per keer.

We zijn ook weer naar het jaarlijkse Feria de primavera in Jedula geweest. Dit keer hebben we kipsate met kroepoek gemaakt. Was voor sommige Spanjaarden wel wennen, die houden niet zo van spicy eten, maar de meesten waren er wel over te spreken. Het feest bestaat voornamelijk uit gezellig kletsen, eten en drinken.

Na afloop de onvermijdelijke postres. Die waren verreweg het meest populair. Er werden een aantal schalen met diverse lekkere toetjes op tafel gezet, je knipperde even met je ogen en dit is wat er overbleef...

Natuurlijk moest er ook gewandeld worden. We kozen voor de wandeling "Salto del Cabrero". Een wandeling vanuit het dorpje Benaocaz, volgens het boekje een makkelijke wandeling. We begonnen aan het eind van het dorp en eenmaal uit het dorp bleek dat ik beter goede wandelschoenen aan had kunnen trekken. In het begin kwamen we een moedervarken met een aantal biggetjes tegen.

In het begin waren de aanwijzingen in het boekje duidelijk, maar op een gegeven moment waren we het spoor letterlijk bijster. Het pad hield gewoon op die berg op. Dat kon toch niet de bedoeling zijn. We zijn nog twee keer teruggelopen, maar uiteindelijk bleken we toch goed te zitten. Aan de hand van een ingezoemde foto konden we de volgende aanwijzing (een hek) vinden. Het "pad" zag er ongeveer zo uit.

Het hek waar we door moeten werd bewaakt door een brullende ezel.

Gelukkig liet hij ons wel door en boven aangekomen even een rustpuntje en genieten van het uitzicht.

Hierna ging het even een stukje makkelijker. Op weg naar de Salto kwamen we nog een ezel tegen en pioenrozen in het wild.
Rechts de ezel

Pioenrozen

De salto bleek een kloof te zijn en het uitzicht was geweldig.


Na een appeltje te hebben genuttigd zijn we weer terug gelopen. Onderweg nog een van de vele rondvliegende gieren op de foto genomen.

Bijna bij het beginpunt kwamen we de plaatselijke SRV melboer tegen die werd vergezeld door zijn leveranciers.

Ook hebben we Ineke's verjaardag gevierd met een rondje langs de plaatselijke horeca. Heerlijk Tapas gegeten. Na afloop langs de ijssalon en afgesloten met een koffie en een chupito (likeurtje). Thuis hebben we nog lekker nageborreld.

Ook werden we door Javi en Esmeralda uitgenodigd voor de BBQ ter ere van de verjaardag van Javi. Het was een gezellige "vreetzame" middag, we hebben genoten van een heerlijke BBQ met natuurlijk de nodige alcohol.

De opgelopen extra kilo's moesten er natuurlijk ook weer worden afgelopen. We kozen voor de "Pinsapar" een wandeling in de Siera de Grazalema waar we eerst een permissie voor moesten halen.

's Ochtends bijtijds vertrokken en in Benamahoma (het eindpunt van de wandeling) na de koffie een taxi besteld om ons naar het beginpunt te brengen. Deze wandeling is een kleine 12 kilometer en dat 2 keer vonden we iets te veel van het goede. De taxi was in de reparatie, maar de eigenaar van het restaurant belde zijn weekendhulp om ons weg te brengen. Direct na vertrek was het meteen flink aanpoten. De eerste 1,5 uur was alleen maar omhoog hier onder een impressie.



Hierna ging het geleidelijk naar beneden, ook niet echt gemakkelijk voor de benen. De Pinsapar dankt zijn naam aan de bomen die hier veel voorkomen. Het is een soort kruising van een Pijnboom en een Spar denken we.
Hier zie je het uitzicht tussen de Pinsapar bomen door.

Zo zien ze er van dichtbij uit.

Onderweg genieten van mooie bomen en de wandeling onderbroken met een appeltje en een zak chips.


Na nog een mooi doorkijkje op het laatste gedeelte waren we blij dat we van een welverdiende lunch konden genieten in het restaurantje waar onze wandeling was begonnen.

In de tussentijd waren Ineke en Rietje verslaafd geraakt aan het spelletje Bookworm en hebben een high-score van ruim 1.4 miljoen punten.

We hadden van een leuk strandje en lekker restaurantje gehoord bij El Puerto de Santa Maria. Rietje had berekend dat aan die kant ook de zon onder zou gaan en dat wilden we wel op de gevoelige plaat/digitale pixel vastleggen. Het was inderdaad een top locatie, maar voor een goede zonsondergang moesten we volgens de ober in de winter terugkomen. Maar dit zag er toch ook niet fout uit.



Op 7 mei hebben we Ineke weer op het vliegtuig gezet en die is met een vertraging van een uurtje ook weer veilig thuisgekomen.
Wij kunnen ons voorbereiden op de komst van Sandra, Arden, Liam en Noelle.